Bir aralar çok fazla kafama taktığım bir mevzuydu. Bunun için çeşitli bilgisayar programları, çeşitli kitaplarla haşir neşir olmuştum. Ulaşmak istediğim sonuç ise; dakikada bin kelime okumak. Bu da 500 sayfalık bir kitabı bir kaç saat içinde yutmak demekti. Çok uğraştım ama beceremedim.

Öncellikle okuma isteğimin kalmadığı diye bir sorunla karşılaştım. Eskiden severek okuduğum şeyler çok yavan ve sıkıcı geliyor artık.

Filmler heyecanlandırmıyor. Kendimi film kahramanlarının yerine koyup, onlarla birlikte mücadele vermiyorum.

Ama okumak istiyorum. Eskiden (gençliğimde) huzuru bir şeyler okuyarak yakalayabiliyordum. Şimdi hiç bir şekilde huzurlu değilim. Yaşamımın çok anlamsız olduğunu düşünüyorum. (30 yaş krizi olabilir)

Almanya’dayım. Türkçe kitap sıkıntısı var. Hadi o olmazsa bile, Almanya’da türkçe kitap okumak da saçmalık gibi duruyor. Almanca’mda yarım yamalak. Bir paragrafı bile zar zor anlayabilecek durumdayım.

Yine hızlı okuma metodlarına dönmeliyim. İçimden ve dudağımla okumadan, sadece ve sadece gözümle takip etmeliyim harfleri, kelimeleri… Sonra ağzımda sakız olmalı içimdeki sesi duymamak için. İçimdeki ses dedim de aklıma geldi. Kendi kendime konuşurum sürekli. Bazen kendi kendime: “lan ne konuşuyon kendinle” diye çıkışırım. Sonra susarım biraz ve tekrar konuşmaya başlarım. Bunu sürekli yaparım.

Bir de şarkı söylerim ya da şiir okurum arada. Bunu da bilinçsiz yaparım.