Her yazımın cümlesine “tuhaf bir ülkeyiz” diye baÅŸlamak isterdim.. Evet, hakketten tuhaf bir ülkeyiz. Diyarbakır OvabaÄŸ Köyü’nde, çatışmaların yoÄŸun olduÄŸu 90′lı yıllarda bir köy karakolu var… Daha sonra bu karakol taşınıyor burdan…Ama taşınırken karakolun çevresine döşedikleri mayınları temizlemiyorlar…Köyün eski karakolunun bulunduÄŸu yerde oyun oynayan çocuklardan biri, yerde gördüğü demir parçalarından birini alıp eve getiriyor. Babası demir parçasını çocuÄŸun elinde görünce, baÅŸkasının oyuncağını mı çaldın deyip demir parçasını dışarıya atıyor. Tabi çocuk peÅŸinden koÅŸuyor ve mayın elinde patladığı için bir kolunu kaybediyor. (birinci trajedinin sonu)

Daha sonra mahkeme açılıyor ve tazminat isteniyor çocuk için…Danıştay 44 bin YTL tazminat öngörüyor…Ama bu durumda babası da suçlu olduÄŸu için, 22 bin YTL’yi içiÅŸleri bakanlığı, 22 bin YTL’yi de babasının ödemesi gerektiÄŸine karar veriyor. (Babası suçlu çünkü mayını gömmesi gerekiyormuÅŸ) Bu da ikinci trajediydi…

Åžimdi sormak istiyorum bu danıştay, yargıtay ya da her neyse bu karar mevkilerinin isimleri…Baba o demir parçasının mayın olduÄŸunu, ya da patlayıcı bir madde olduÄŸunu bilmediÄŸini söylüyor..Ki bence de bilmiyor..Yoksa uluorta sokaÄŸa geri atmaz… Onun bir mayın olduÄŸunu bilmek zorunda mı? Ä°kinci sorum da; Madem halt yediniz, mayın döşediniz…Neden karakolu taşırken temizlemiyorsunuz, sıçtığınız mayınları? Bir çocuÄŸun hayatıyla oynuyorsunuz ve sonra karşısına geçip tazminat isteklerine alaylı bir ÅŸekilde yarısını babadan tazmin etmeye çalışıyorsunuz…

Yuuhh! BaÅŸka bir ÅŸey demiyorum!..