Arabalara karsi her zaman cok az ilgim olmustur. Herhangi bir arkadasim, yanimizdan gecen son model bir otomobilin, modelinden, silindir sayisina kadar her bi seyini sayarken, ben hep sadece ‘guzel’ demekle yetinmisimdir. Ne kadar, ilgim olmasa da insan yaratiliciliginin bir eseri olan bu makinelerin tasarimlarimdan bazen etkilenmemek elde degil.

Otomobil kullanımını artan bir grafiğe sahip

Teknolojiye hicbir sekilde dusman degilim, tabi ki bu hayatimizin bir parcasi, fakat onu cok fazlaca somuruyoruz,(o da bizi somuruyor) kabaca suyunu cikarttik artik. Cevremde birden fazla arabasi olan insanlari, aileleri gorunce olan bitene anlam veremiyorum. Gecenlerde ayni isyerinde calisan bir arkadasim ehliyet sinavini gecti ve ertesi gun kendine ait bir arabayla ise gelince sasirdim. Nedeni ise; babasinin, annesinin hatta kardesinin dahi kendine ait bir arabasi olmasi.

Arabalara ilgimin olmadigini soyledim, hatta cevremde bu kadar fazla araba gormekten rahatsiz oluyorum. Kirmizi isikta yagmur altinda beklerken , yanimdan sicak koltugunda oturan insanlarin gecmesi, bu insanlarin bir sekilde zamanimi calmasi beni huzursuz yapiyor. Onlar icin devasa yollar yapiliyorken, benim yurumem icin cok dar kaldirimlar yapiliyor. Aslinda toplu tasimayi super gelistirip, ozel araba mulkiyetini kaldirmak lazim. Trenler, otobusler v.s bunlar yeter bize. Hem dunya petrolden tasarruf eder, hem de cevremizi kirleten etkenlerden onemlisinden kurutuluruz. Gercekci olmak gerekirse, bu kapitalist yapida bu cok zor. En iyisi biz once ondan kurtulalim, gerisi zaten corap sokugu gibi gelir.